THE PROPHECY OF ABDIAS
INTRODUCTION
Abdias, whose name is interpreted the servant of the Lord, is believed to have prophesied about the same time as Osee, Joel, and Amos: though some of the Hebrews, who believe him to be the same with Achab’s steward, make him much more ancient. His prophecy is the shortest of any in number of words, but yields to none, says St. Jerome, in the sublimity of mysteries. It contains but one chapter. (Challoner) — He foretells the destruction of Edom, for its pride and enmity against the Jews: whose return and the redemption of mankind are also announced. (Worthington) — Abdias seems to have prophesied after the destruction of Jerusalem, and before Nabuchodonosor attacked Edom, &c., which took place within five years. (Calmet)
Chapter 1
Commentary of St Jerome
Prologus
dum essem paruulus, ut paruulus loquebar, ut paruulus sapiebam, ut paruulus cogitabam; postquam factus sum uir, quae paruuli erant, deposui. si apostolus proficit et cotidie praeteritorum obliuiscens, in priora se extendit, ac secundum praeceptum domini saluatoris stiuam tenens, post tergum non respicit, quanto magis ego, qui necdum ad aetatem perfecti uiri, et in mensuram christi ueni, mereri debeo ueniam, quod in adolescentia mea prouocatus ardore et studio scripturarum, allegorice interpretatus sum abdiam prophetam, cuius historiam nesciebam. ardebat animus cognitione mystica, et quia legeram omnia possibilia credentibus, ignorabam diuersa esse charismata; litteras saeculi noueram, et ob id putabam me librum legere posse signatum. stultus ego, uiginti quattuor seniores habentes in manibus phialas et citharas, et quattuor animalia plena oculis consurgunt de throno suo imperitiam confitentur, gloriam agno canunt, et uirgae de radice iesse, et putabam posse me, quod credebam, cuius in manu non fiebat sermo dei, nec dicere poteram: a mandatis tuis intellexi, neque illius de euangelio beatitudinis recordabar: beati mundo corde, quia ipsi deum uidebunt. necdum de altari carbo sublatus, labia mea purgauerat. necdum error ueteris ignorantiae igne spiritus sancti fuerat circumcisus, et audacter loquebar ad dominum: ecce ego, mitte me. sperabam in scriniolis latere quod scripseram, et ingenioli mei primam temeritatem ignibus uoueram, cum subito de italia affertur exemplar a quodam iuuene tot annis, quot et ego quondam scripseram, laudante opusculum meum. fateor miratus sum, quod quantumuis aliquis male scripserit, inuenit lectorem similem sui. ille praedicabat, et ego erubescebam, ille quasi mysticos intellectus ferebat ad caelum, ego demisso capite confiteri meum pudorem prohibebar. quid igitur? condemnamus in quibus pueri lusimus? minime. scimus enim in tabernaculum dei, et aurum, et pilos caprarum similiter oblatos. legimus in euangelio, uiduae pauperis duo minuta, magis quam diuitum substantias approbatas. et tunc dedimus quod habuimus, et nunc, si tamen aliquid profecimus, domino suum reddimus. gratia enim eius sum quod sum. nec diffiteor per hosce triginta annos in eius opere me ac labore sudasse. clemens est pater; cito reuertentem filium suscipit, nec exspectat donec quis aperiat ostium, ipse egreditur obuiam, annulum et stolam parat, licet germanus inuideat, et scortatorem ac nepotem uocet, de salute illius symphonia angelicae laetitiae cunctarum que uirtutum in caelestibus personat. hoc est illud tempus, mi pammachi, hac luce dulcior, quo egressi scholam rhetorum, diuerso studio ferebamur, quando ego et heliodorus carissimus pariter habitare solitudinem syriae chalcidis uolebamus; quod putabam latere, uulgatum est. per uetera uestigia rursum ingrediar, emendans, si fieri potest, curuos apices litterarum. infans eram, necdum scribere noueram, titubabat manus, tremebant articuli. nunc, ut nihil aliud profecerim, saltem socraticum illud habeo: scio, quod nesciam. dicit et tullius tuus, adolescentulo sibi incohata quaedam et rudia excidisse. si hoc ille tam de libris ad herennium, quam de rhetoricis, quos ego uel perfectissimos puto, ad comparationem senilis peritiae dicere potuit, quanto magis ego libere profitebor, et illud fuisse puerilis ingenii, et hoc maturae senectutis. in libris quoque contra marcionem septimius tertullianus hoc idem passus est, et origenes in cantico canticorum, et quintillianus in duodecim libris institutionis oratoriae. ex quibus perspicue ostenditur unamquamque aetatem in suo esse perfectam, et ex annorum debere numero iudicari. sed iam tempus est proponere exordium abdiae, et orationum tuarum auxilio, cui uolumen hoc scribitur, confragosum mare, et saeculi recuruos gurgites transfretare.