THE PROPHECY OF MALACHIAS
INTRODUCTION
Malachias, whose name signifies “the angel of the Lord,” was contemporary with Nehemias, and by some is believed to have been the same person with Esdras. He was the last of the prophets, in the order of time, and flourished about four hundred years before Christ. He foretells the coming of Christ; the reprobation of the Jews and their sacrifices; and the calling of the Gentiles, who shall offer up to God in every place an acceptable sacrifice. (Challoner) — He also clearly speaks of the twofold coming of Christ, preceded by [John] the Baptist and by Elias. Nothing is known for certain respecting this prophet. He inveighs against the same crimes as Nehemias, to whose covenant he alludes, chap. ii. 4. None was afterwards recognized for a prophet till the Baptist appeared. (Calmet) — Both priests and people are here reproved, and the Jewish law yields to that of Christ. (Worthington) — No date is prefixed no more than to the works of Jonas, Nahum, &c. St. Jerome seems to fix on the seventh year of Artaxerxes, when Esrdras came to Jerusalem. Liber ejus pro titulo sit. (Haydock)
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Commentary of St Jerome
In Malachiam
Prologus
ultimum duodecim prophetarum malachi interpretari uolumus, cuius nomen lxx transtulerunt; angelus eius, dicentes: assumptio uerbi domini super israel in manu angeli eius, pro quo in hebraeo legimus malachi, quod rectius et expressius dicitur, angelus, id est nuntius meus. nec putandum est, iuxta quorumdam opinionem, angelum uenisse de caelo, et assumpsisse corpus humanum, ut israeli quae a domino sunt mandata, loqueretur. si enim interpretanda sunt nomina, et ex nominibus non spiritalis intellegentia, sed historiae ordo texendus est, ergo et osee, qui saluator dicitur, et ioel qui interpretatur dominus deus, siue incipiens, et ceteri prophetae non erunt homines, sed uel angeli, uel dominus atque saluator, quia hoc eorum nomina resonant. denique exceptis septuaginta, alii interpretantes nomen malachi ita ut in hebraeo legitur, transtulerunt. malachi autem hebraei ezram aestimant sacerdotem, quia omnia quae in libro illius continentur, etiam hic propheta commemorat, dicens: labia sacerdotis custodient scientiam, et legem requirent ex ore eius, quia angelus domini exercituum est. tempus quoque titulus que conueniunt, quod et in psalmis diximus, qui titulos non habent, eorum esse credendos, quorum priores psalmi nominibus praenotati sunt. igitur et malachi, id est ezras, post aggaeum et zachariam, qui sub dario prophetauerunt, fuisse credendus est. et propterea titulum non habere, quia liber eius pro titulo sit; in quo discimus, quod in regno artaxerxis regis persarum, ezras filius saraiae, et ceterorum, usque ad eum locum ubi dicitur: filius phinees, filii eleazar, filii aaron sacerdotis ab initio ascenderit de babylone, et dederit ei rex secundum manum domini dei sui, omnem petitionem eius; ascenderint que cum illo de filiis israel, et de filiis sacerdotum, et de filiis leuitarum, et de cantoribus, et de ianitoribus, et de nathineis in hierusalem, anno septimo artaxerxis regis, et uenerint in hierusalem mense quinto; ipse est annus septimus regis, quia in primo die mensis primi coepit ascendere de babylone, et in primo die mensis quinti uenit in hierusalem. haec, mi minerui, et alexander, non tam sanguine, quam religione concordes, ne susceptum opus dimitterem prophetarum, et extraordinario uobis labore sudarem, breuiter in prooemio sum locutus, ut proponens uerba malachi, primum iuxta hebraicam ueritatem, deinde iuxta lxx interpretes, orationum uestrarum fultus auxilio, edisseram quae sequuntur. scripsit in hunc librum origenes tria uolumina, sed historiam omnino non tetigit, et more suo totus in allegoriae interpretatione uersatus est, nullam ezrae faciens mentionem sed angelum putans fuisse qui scripsit, secundum illud quod de ioanne legimus: ecce ego mitto angelum meum ante faciem tuam. quod nos omnino non recipimus, ne animarum de caelo ruinas suscipere compellamur. alios commentarios in hunc prophetam legisse me nescio, excepto apollinaris breui libello, cuius non tam interpretatio quam interpretationis puncta dicenda sunt.