THE PROPHECY OF OSEE
INTRODUCTION
Osee, or Hosea, whose name signifies a saviour, was the first in the order of time among those who are commonly called lesser prophets, because their prophecies are short. He prophesied in the kingdom of Israel, (that is, of the ten tribes) about the same time that Isaias prophesied in the kingdom of Juda. (Challoner) — The chronological order is not observed in any edition. The Septuagint vary from the rest. They place the less before the greater prophets, and read some of the names rather differently, as Protestants do also, though they have nothing but novelty to recommend the change. We shall here specify the Protestant names, (Haydock) in the order in which these prophets appeared: (Calmet) 1. Hosea, 2. Amos, 3. Jonah, 4. Micah, 5. Nahum, 6. Joel, 7. Zephaniah, 8. Habakkuk, 9. Obadiah, 10. Haggai, 11. Zechariah, 12. Malachi. (Haydock) — It is not known who collected them into one volume. But the book of Ecclesiasticus (xlix. 12.) speaks of the twelve; and 4 Esdras i. 39., specifies them as they are found in the Septuagint: Osee, Amos, Micheas, Joel, Abdias, Jonas, Nahum, &c., as in the Vulgate. (Calmet) — Many other prophets appeared before these, (Worthington) but Osee is the first of the sixteen whose works are extant. He must have continued his ministry about eighty-five years, and lived above one hundred and ten, if the first verse speak of him alone. But some take it to regard the whole collection, and may be added by another hand. (Calmet) — The style of Osee is sententious and very hard to be understood, (St. Jerome) as but little is known of the last kings of Israel, in whose dominions he lived, and to whom he chiefly refers, though he speaks sometimes of Juda, &c. (Calmet) — By taking a wife, and other parables, he shews their criminal conduct and chastisment, and foretells their future deliverance and the benefits to be conferred by Christ. We must observe that the prophets often style the kingdom of the two tribes, Juda, Benjamin, Jerusalem, or the house of David; and that of the ten tribes, Ephraim, Joseph, Samaria, Jezrahel, Bethel, or Bethaven; and often Israel or Jacob till after the captivity of these tribes, when the latter titles refer to Juda, who imitated the virtues of Jacob better than the other kingdom. (Worthington) — Then all distinction of this nature was at an end. (Haydock)
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Commentary of St Jerome
Prologus
si in explanationibus omnium prophetarum sancti spiritus indigemus aduentu, ut cuius instinctu scripti sunt, illius reuelatione pandantur; et in esaia atque apocalypsi signatum legimus librum, quem scribae et pharisaei, qui legis litteras nosse se iactant, non possunt legere, quia signatus est, nullus que inueniri potuit, nisi leo de tribu iuda, quem signauit deus pater, qui eius posset reserare mysteria. quanto magis in explanatione osee prophetae orandus est dominus, et cum petro dicendum: edissere nobis parabolam istam. praesertim cum obscuritatem uoluminis in fine testetur ipse, qui scripsit: quis sapiens et intelleget ista, intellegens et cognoscet ea? quod non pro impossibili, sed pro difficili debemus accipere, iuxta illud euangelii: quis putas est seruus fidelis et prudens quem constituit dominus super familiam suam?
quis enim non statim in fronte libri scandalizetur, et dicat: osee primus omnium prophetarum meretricem accipere iubetur uxorem, et non contradicit? non saltim nolle se simulat, ut rem turpem facere uideatur inuitus; sed exsequitur laetus imperium, quasi optauerit, quasi multo tempore eum pudicitiae uacasse paeniteat; cum honestiora et absque peccato sanctos uiros renuisse domino iubente legerimus. moyses mittitur ad pharaonem et dux israelitici populi constituitur; et tamen non imbecillitate, sed humilitate respondit: prouide alium quem mittas. hieremias puerum esse se dicit, ne peccantem arguat hierusalem. hiezechiel iubetur de omni genere leguminis ac sementis unum subcinericium facere, et coquere illum in humano stercore; et ait: nequaquam, domine, quia numquam immundum intrauit in os meum. et osee audiens a domino: accipe uxorem fornicariam, non frontem rugat, non maerorem pallore testatur, non uerecundiam, mutato genarum rubore, demonstrat; sed pergit ad lupanar et scortum ducit ad lectulum. et non initiat illam pudicitiae matronali; sed se luxuriosum ac nepotem probat. qui enim adhaeret meretrici, unum cum ea corpus efficitur.
haec igitur audientes quid possumus respondere nisi illud propheticum: quis sapiens et intelleget ista, intellegens et cognoscet ea? unde et nobis dicendum est cum dauid: reuela oculos meos et considerabo mirabilia de lege tua, ut introducat nos rex in cubiculum suum, et uelamen quod ante oculos moysi positum fuit in lectione ueteris testamenti, tollat a nobis.
statim enim ut locutus est dominus: pater, in manus tuas commendo spiritum meum; et haec dicens exspirauit, uelum templi scissum est et omnia iudaeorum secreta patuerunt. et fons qui egrediebatur de domo dauid, ingressus est mare solitudinis; et uerus elisaeus aquas steriles atque mortiferas sapientiae suae condiuit sale, et fecit esse uitales.
mara que legis, quae interpretatur amaritudo, ligno patibuli dulcorata est. intellegimus enim quis sit iudas patriarcha electus in regem, nec miramur cur ad thamar quasi ad meretricem uir sanctus introeat; quare samson, qui interpretatur sol, dalilam amauerit, quae transfertur in pauperem; et propter eam irrisus et mortuus aduersariorum milia trucidarit; cur salmon uirum iustum booz de raab meretrice generarit, qui ruth moabiten pinna pallii sui operiens, et iacentem ad pedes ad caput euangelii transtulerit. quid causae sit ut cum dauid tot habuerit uxores, nullum alium regni sui fecerit successorem nisi eum qui de bethsabee procreatus est; ut non solum meretrices, sed etiam adulterae deo placere uideantur.
unde et in hoc ipso propheta legimus, quod iunctus primum meretrici, secundo adulterae copuletur, dicente ad eum domino: adhuc uade, dilige mulierem dilectam amico, siue diligentem mala, et adulteram. haec est mulier meretrix et adultera, quae in euangelio pedes domini lauit lacrimis, crine detersit et confessionis suae honorauit unguento; indignantibus que discipulis, et maxime proditore, quod non fuisset uenditum et pretium illius in alimenta pauperum distributum, dominus respondit: quid molesti estis mulieri? opus bonum operata est in me; pauperes semper habebitis uobis cum; me autem non semper habebitis. et ne putaremus leue esse quod fecerat, et nardum pisticum, id est unguentum fidelissimum, ad aliud quid, et non ad ecclesiam esse referendum, dat nobis occasionem intellegentiae; et magnae fidei magna praemia repromittit, dicens: amen, amen dico uobis, ubicumque praedicatum fuerit hoc euangelium in toto mundo, dicetur quod et haec fecit in memoriam eius. haec est meretrix de qua loquitur dominus ad iudaeos: amen dico uobis, meretrices et publicani praecedent uos in regno dei. uos enim missum ad uos filium patris familiae et dominum uineae, qui plantauit eam, suscipere noluistis.
ista meretrix exploratores meos duos fortissimos iuuenes, quorum alterum in circumcisionem misi, alterum ad gentes, humanitate suscepit, abscondit studio, leuauit in tectum, operuit lini stipula. quae caesa persecutionibus, et lota in baptismate, mutat colorem, et de tetro in album uertitur.
nec mirum si in figura domini saluatoris, et ecclesiae de peccatoribus congregatae, haec facta memoremus, cum ipse in hoc eodem dicat propheta: loquar ad prophetas; ego uisiones multiplicaui et in manibus prophetarum assimilatus sum; ut quicquid prophetae iubentur operari, ad meam referatur similitudinem. cuius uxor aethiopissa est, contra quam aaron et maria, carnale sacerdotium iudaeorum, et prophetia litterae seruiens, mussitant et offendunt deum; quae dicit in cantico canticorum: fusca sum et formosa, filiae hierusalem. alioquin si omnia quae praecipiuntur ob causas, ut in similitudinem fiant, uere facta contendimus; ergo et hieremias accinctus lumbari, uestimento muliebri, inter innumerabiles nationes et assyrios atque chaldaeos, gentes inimicissimas iudaeorum, iuit ad euphratem et ibi abscondit lumbare suum, et post multa tempora reuersus, inuenit illud computruisse quod nulli esset usui.
quomodo exire poterat et ire tam longe obsessa hierusalem, exstructis per circuitum munitionibus, fossa, uallo atque castellis? qui cum semel ad anatoth uiculum suum in tertio miliario ab urbe situm uoluisset exire, in porta et captus, et reductus ad principes, quasi proditor uerberatus in carcerem mittitur.
si illud in typo, quia fieri non potuit; ergo et hoc in typo, quia si fiat, turpissimum est. sed respondebis: deo iubente, nihil turpe est; et nos dicemus: nihil deus praecipit nisi quod honestum est, nec iubendo turpia, facit honesta quae turpia sunt. sed quia scimus nihil deum uelle nisi quod honestum est, hoc praecepit quod honestum est. haec in principio prolixius sum locutus, ut difficillimam primum soluerem quaestionem, et oppositum in ipso exitu scopulum dei auxilio praetergrediens, ad tuta decurrerem.
ceterum non ignoro, pammachi carissime, a multis ecclesiasticis praetermissam; et qui exponere sunt conati, apud graecos repperi apollinarem laodicenum, qui cum in adolescentia sua breues et in hunc et in alios prophetas commentariolos reliquisset, tangens magis sensus quam explicans, rogatus est postea, ut in osee plenius scriberet, qui liber uenit in nostras manus; sed et ipse nimia breuitate ad perfectam intellegentiam lectorem ducere non potest. origenes paruum de hoc propheta scripsit libellum, cui hunc titulum posuit: peri~g tou~g pôs~g ônomasthê~g en~g tôi~g ôsêe~g ephraim~g; hoc est: quare appellatur in osee ephraim, uolens ostendere quaecumque contra eum dicuntur, ad haereticorum referenda personam. et aliud uolumen akephalon~g kai~g ateleston~g, quod et capite careat et fine. pierii quoque legi tractatum longissimum, quem in exordio huius prophetae die uigiliarum dominicae passionis extemporali et diserto sermone profudit. et eusebius caesariensis in octauo decimo libro euaggelikês~g apodeixeôs~g, quaedam de osee propheta disputat. unde ante annos circiter uiginti duos, cum rogatu sanctae et uenerabilis socrus, immo matris tuae paulae (illud enim nomen carnis, hoc spiritus est, quae monasteriorum et scripturarum semper amore flagrauit) essem alexandriae, uidi didymum et eum frequenter audiui, uirum sui temporis eruditissimum; rogaui que, ut quod origenes non fecerat, ipse compleret, et scriberet in osee commentarios; qui tres libros ad me, me petente, dictauit, quinque quoque alios in zachariam. nam et in ipsum duo tantum origenes scripsit uolumina, uix tertiam partem a principio libri usque ad uisionem quadrigarum edisserens. haec dico, ut noueris quos in prophetae huius campo habuerim praecursores; quos tamen ut simpliciter et non superbe – sicut quidam meorum amicorum semper insibilat – tuae prudentiae fatear, non in omnibus sum secutus; ut iudex potius operis eorum quam interpres exsisterem dicerem que quid mihi uideretur in singulis, et quid ab hebraeorum magistris uix uno et altero acceperim. quorum et apud ipsos iam rara auis est, dum omnes deliciis student et pecuniis, et magis uentris quam pectoris curam gerunt; et in hoc se doctos arbitrantur, si in tabernis medicorum de cunctorum operibus detrahant. sed iam tempus est ut prophetae uerba ponentes, ea quae scripta sunt, disseramus.